بسم الله الرحمن الرحیم – نقد فا – رولند امریش دوباره ذهن آشفته و در عین حال منظم خود را بکار گرفته تا با حرفهای پراکنده ،متناقص و با چندین کد و نماد ، آخرالزمان دیگری را ترسیم کند. بعد از قلابی و دروغ بودن پروژه ۲۰۱۲ که فیلم امریش شاید مهم ترین پدیده این دروغ بود ، این بار او با یک نگاه آخرالزمانی دیگر رییس جمهور آمریکا ، یک محافظ و دخترش را منجی جهان نشان می دهد و جالب تر اینکه ایران در همه جای این فیلم دیده می‌شود. این فیلم رنگ و بوی ایران را دارد یعنی اصلا آمده تا از ایران سخن به میان بیاید. همه این انفجارها و جلوه های ویژه آن چنانی برای زدن حرفهایی است که از زبان خوب ها و بد های فیلم امریش برای تیکه انداختن به ایران است. مثلا آن جایی که رییس جمهور (همون رپره!) به والکر محافظ خیانتکار گفت اگر داریم با ایران صلح می‌کنیم به خاطر اینه که متوجه شدیم سلاح اتمی ندارن و بعد والکر در جوابش میگه الان ندارن. این جمله را از اینکه یک شخصیت منفی می‌زند نگاه نکنید این حرف بخش مهمی از آمریکاست.

انتخاب بازیگران افتضاح است. رییس جمهور سیاه آمریکایی (جیمی فاکس با دوتا ایکس) بیشتر شبیه رپرهاست ، من منتظر بودم در میانه فیلم یک آهنگ رپ بخواند ولی خدا را شکر به خیر گذشت!. حتی من فکر میکنم تاتم هم انتخاب مناسبی برای این فیلم نبود باورش سخت است کسی با این چهره و ذهنیتی که مخاطب از او دارد این قدر قهرمان بازی در بیاورد. تا قبل از اینکه این فیلم را ببینم همیشه به صحنه های فیلم های جمشید هاشم پور که ۱۰۰ تا تیر و ترکش در کنارش در می‌کردند و ککش هم نمی‌گزید اعتراض میکردم و ناراحت بودم ، اما بعد از دیدن این فیلم وقتی جان کیل را دیدم که حداقل ۱۰۰۰ تیر به سمتش شلیک شد و او به راحتی فقط با دویدن از خطر دور می‌ماند به جمشید هاشم پور خودمان آفرین گفتم و به آن سینما امیدوار شدم.این دختر شجاع و اصلا این آمریکایی های شجاع هم ما را کشتند.( آخه رولند جان! رستم هم باشه اینجوری شجاع بازی در نمیاره.)

غرور جلوه های ویژه ، هالیوود را دارد رو به نابودی می‌کشاند. همه چیز یک فیلم خوب که منفجر کردن ساختمان ، بالگرد ، هواپیما و بستن ملت به تیر بار نیست. واقعا امریش پیش خودش چه فکری می‌کند؟ هالیوود و مخصوصا کارگردان هایی مثل امریش و کریستوفر نولان باید تکلیف خودشان را با جلوه های ویژه روشن کنند اینگونه پیش بروند باید منتظر تبدیل شدن فیلمهایشان به شونه تخم مرغی باشند!!

 زیاد خسته تان نکنم در یک جمله این فیلم یک سری تصویر زیبای در کنار هم بدون مفهوم و به دور از هر گونه اطلاعات صحیح از اوضاع آمریکای واقعا در حال سقوط و ایران و غرب آسیاست.

اواخر فیلم گریه کردم. می‌دانید چرا ؟ نه برای صحنه های حماسی و احساسی فیلم ، بلکه به خاطر کری خوانیهایی که رولند امریش برای ما ایرانی ها در این فیلم میخواند و متاسفانه سینمای فلج و مریض ایران جوابی برای آن ندارد.

وقتی نام رییس جمهور ما را “الشریف” می‌خواند تا به پافشاری آمریکایی ها برای اینکه ما را ملتی عرب و سیاه پوست جا بزنند ادامه بدهد. (البته دوستان اشتباه نشود این بخش به معنای آن نیست که عرب بودن و سیاه بودن یک امتیاز منفی است بلکه این دروغ آزاز دهنده است) ، وقتی کری‌های نظامی برای ما می‌خواند مثل قدرت نظامی در غرب آسیا (خاورمیانه) که ندارند ، وقتی خود را منجی ما از حمله هسته ای نشان می‌دهند (مثل فیلم دیگر سالت که آنجلینا جولی ما را نجات داد) در حالیکه اگر مشکل نظامی ای در غرب آسیا وجود دارد از همین آمریکایی هاست.

این نقد نیست کری هستش (آقای امریش من که امکانات تو رو ندارم اما یادت باشه. شما در سه جنگ نیابتی ۳۳ روزه لبنان ، ۲۲ روزه غزه ، ۸ روزه غزه از ما شکست خوردی. شما در چندین کودتا از ۲۸ مرداد تا ۸۸ از ما شکست خوردی. شما واقعا دارید سقوط می‌کنید و ما خودتون گفتید تا ۲۰۵۰ جزو ابرقدرتهای جهان خواهیم بود. شما از این طرف و اونطرف آدم میارید تا علمتون رو جلو ببرن ما ۱۶ برابر سرعت جهان رشد علمی داریم. ما توتحریم به فضا رفتیم ، به انرژی صلح آمیز هسته ای رسیدم. یادت باشه هیچکش در جهان نمی‌دونه ایران چه قدرت نظامی ای داره هیچکس. آقای امریش ! ما توی نانو و بسیاری از علوم جهان با شما در رقابت هستیم. ما همونهایی هستیم که ناوهای فوق پیشرفته شما مثل سگ از قایق های تند رومون میترسن. ما همونهایی هستیم که ۸ سال با تمام دوستانتون در دنیا نتونستید شکستمون بدید ما همونهایی هستیم که بسیج ما که همین مردم کوچه و بازار هستن تن سناتور های شما رو لرزوند. اینارو داشته باش تا روزی کسانی بیان بتونن تو سینما جوابت رو بدن.)

خداییش چقدر باید انسان پررو باشد که در حالیکه همه جهان را به آتش کشیده این قدر قیافه حق به جانب و با اخلاق بگیرد.