نقد فیلم زهرمار (1397-1398) جشنواره 37 فجر

نقد فیلم و سریال ایرانی و خارجی

نقد فیلم زهرمار (۱۳۹۷-۱۳۹۸) جشنواره ۳۷ فجر

نقد فاهرمار
زهرمارجشنواره!
محمدجوادکتابی
زهرمار قرار است کمدی باشد و بخنداند. نه کمدیست و نه می‌خنداند. البته فیلم چند شوخی بانمک هم دارد اما در طول ۹۰ دقیقه چند شوخی خیلی باعث نمی‌شود یک فیلم را کمدی بدانیم. در اصل فیلم در حد و اندازه‌های جشنواره نبوده و انتخاب آن از طرف هیئت انتخاب قابل درک نیست.
 البته زهرمار تنها وصله‌ی ناجور این جشنواره نیست؛ و می‌شود کلکسیونی از فیلم‌های کاملا ضعیف هم از لحاظ فرم و هم از لحاظ محتوا را در این جشنواره پیدا کرد. از تیغ و ترمه اثر کیومرث پور احمد گرفته تا ناگهان درخت و معکوس و …
زهرمار جواد رضویان اما در کل شبیه فیلمفارسی شده است. داستان همان داستان آدم با معرفت و جوانمردیست که با اعمالش یک زن خلافکار را به راه راست هدایت می‌کند. ایده تکراریست و موقعیت‌های داستان را بارها در فیلم‌های مختلف دیده‌ایم. شخصیت اول فیلم می‌خواهد کاندیدای شورای شهر شود و خیلی‌ها منتظر این هستند که او عضو بشود و به آنها چیزی برسد. فیلم تقریبا از نیمه دوم دیگر حتی یک شوخی هم ندارد و به صورت عجیبی تمام می‌شود. فیلمنامه ضعیف است و کارگردانی هم از آن ضعیف‌تر. اصولا همانطور که گفته شد فیلم فیلم جشنواره نیست و صرفا برای گیشه ساخته شده است. برای همین مشکل اساسی حضور فیلم‌های این تیپی در جشنواره فیلم فجر است.
عوامل زهرمار اما ادعای نقد اجتماعی نیز دارند. البته نقد اجتماعی و پند واندرز سیاسی به قواره‌‌ی فیلم نمی‌آید و زهرمار چیزی جز یک کمدی درنیامده نیست. در فیلم هم نقد اجتماعی خاصی دیده نمی‌شود تا بشود حرف سازندگانش را تایید کرد. شاید مراد سازندگان زهرمار از نقد اجتماعی همان موزیک ویدئویی باشد که بدون مقدمه و خیلی فالش در فیلم قرارگرفته است و خواننده برای خودش از فساد و تهران و … می‌خواند.
به هرحال زهرمار فیلم جشنواره نبوده و معلوم نیست با چه منطقی این نوع فیلم وارد جشنواره می‌شوند. البته ورود این نوع فیلم‌ها به جشنواره نه تنها جشنواره را بی‌اعتبارتر می‌کند که احتمالا از فروش اولیه فیلم در گیشه نیز خواهد کاست.
به کمدی ساختن افتخار کنید
حامد یامین پور
زهرمار بیش از حد ناامید کننده بود. یک فیلمفارسی با الگوی کلیشه ای جوون مرد با مرام و زن خرابی که در پی دیدن معرفت و مرام او توبه میکند.
مطلقاً نه قصه و نه ریتم فیلم کشش لازم برای جذب مخاطب به عنوان یک کمدی را ندارند و از آن دست فیلم هایی است که شاید ابتدا در فروش با شارژ اولیه فروش خوبی داشته باشد اما خیلی زود با افت فروش مواجه خواهد شد.
حرف های فیلمساز از سر دغدغه مندی است ولی حرف هایی که خیلی از جامعه عقب هستند. جامعه ایران امروز فراز و فرودهای بسیاری داشته و کلیشه‌ی مذهبی ها همه کاره اند حقیقت ندارد.
#جواد_رضویان اگر بنا دارد به عنوان کارگردان از درد های جامعه بگوید بهتر است زالوهایی را به تصویر بکشد که خون مردم را در شیشه میکنند یا گردن کلفت های دلالی که در وضع امروز مردم کم مقصر نیستند.
بعضی از این حرف ها دیگر بوی دوستی خاله خرسه میدهد. چرا که دادن آدرس غلط به جامعه محسوب میشوند. امیدواریم رضویان در آثار بعدی خودش مشاورین بهتری انتخاب کند و بر روی فیلمنامه وقت بیشتری بگذارد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *